خداوندا٬ روزی امروزمان را عطا کن.

ای پرتو امید راهنمایم باش...

پیش پایم را روشن کن، نمیخواهم آن دور دست ها را ببینم،

فقط همین یک قدم کافی است.

در باغ پدرم دو قفس بود. در درون یکی از آنها شیری بود

که بردگان پدرم آن را از صخره های نینوا آورده بودند

و در قفس دوم٬ پرنده ای آوازخوان بود که هرگز از نغمه سرایی خسته نمی شد.

پرنده هر روز صبح٬ شیر را صدا می کرد

و به او سلام می داد و می گفت:

                                      " صبح بخیر ای برادر زندانی! "

بيا تو سربه دار من
بمون هميشه يار من
ستاره شمع نيمه جون
رسيد شباي تار من

يه خواب نيمه گم شده
يه راه نيمه تا سحر
پنجره هاي نيمه باز
غروب جمعه دربه در

وقت ترانگي رسيد
به ساعت مرگ صدا
يه زخم كهنه رو تنم
يه شهر خالي از خدا

تو خواب و رويا گم شدم
پر ازهواي نيمه جون
نگو كه شوق پرزدن
گم شده توي آسمون

سر به هواي عاشقي
ديوونگي تا پاي دار
زخم تو از تو تازه شد
وقتي كه رفتي بي قرار

حالا نه ياس نيمه جون
نه عطر باغچه با تو نيست
دلبستن از تنهايي بود
دلكندنم كه با تو نيست

ديره براي من وتو
غروب دربه در تويي
تويي كه پر نمي زني
شكسته بال و پر تويي

تو که آرام می خوانی قنوت گریه هایت را

                       میان ربنای سبز انگشتانت

                                                       دعایم کن...

آسمانی که با هم به آن خیره می شدیم

هوایی که با هم نفس میکشیدیم

مدتیست شکنجه ام می کند

می شکافم این فضا و مکان را

به جایی سفر می کنم که نشانی از نام و یاد و بوی تو نباشد ...

ترا می خواهم و دانم كه هرگز

به كام دل در آغوشت نگيرم

توئی آن آسمان صاف و روشن

من اين كنج قفس، مرغی اسيرم

ز پشت ميله های سرد و تيره

نگاه حسرتم حيران برويت

در اين فكرم كه دستی پيش آيد

و من ناگه گشايم پر بسويت

در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت

از اين زندان خامش پر بگيرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

كنارت زندگی از سر بگيرم

در اين فكرم من و دانم كه هرگز

مرا يارای رفتن زين قفس نيست

اگر هم مرد زندانبان بخواهد

دگر از بهر پروازم نفس نيست

ز پشت ميله ها، هر صبح روشن

نگاه كودكی خندد برويم

چو من سر می كنم آواز شادی

لبش با بوسه می آيد بسويم

اگر ای آسمان خواهم كه يكروز

از اين زندان خامش پر بگيرم

به چشم كودك گريان چه گويم

ز من بگذر، كه من مرغی اسيرم

من آن شمعم كه با سوز دل خويش

فروزان می كنم ويرانه ای را

اگر خواهم كه خاموشی گزينم

پريشان می كنم كاشانه ای را

                                                                   شاهکاری از 

                                                                                              پرنده اسیر...

                                                                                                                فروغ  

خیلی وقته دیگه بارون نزده

رنگ عشق به این خیابون نزده

خیلی وقته ابری پرپر نشده

دل آسمون سبک تر نشده

مه سرد رو تن پنجره ها

مثل بغض توی سینه منه

ابر چشمام پر اشک ای خدا

وقتشه دوباره بارون بزنه

یه دشت سرسبز ٬ یه رود پر آب

یه سد محکم داشتیم ٬ تو سیلاب

ما از خوشیها ٬ دلامون آزرد

سد و شکستیم ٬ دنیا رو آب برد

حالا از اون در و دشت چیزی نمونده باقی

انگار از این میخونه صد ساله رفته ساقی

حالا غم ما ٬ قد یه دریاست

جایی که باید دل به این دریا زد همین جاست

نه کار ایناست ٬ نه کار اوناست

از این و اون نیست ٬ از ماست که بر ماست  

                                                 شعر قشنگی از دوست عزیز    

                                                                                                  مرجان(محفل دیوانگان)

ما دیدیم
در پیاده‌روهای گذرگه تزویر نشسته بودیم
چشم‌به‌راه توفان سیاه پاییز
تا برگ‌های دلمان را از شاخه بکند

نام‌اش را صدا زدند
انگار هم‌نام ستارگان بود
هر قطره‌ی بارانی در آن لحظه نام او را داشت
و هر نسیمی را می‌شد با نام او صدا زد

دیدیم‌اش که می‌رفت
در دست‌اش لبخندی بود
و در اندیشه‌اش
پرنده‌ای رساتر از ترنم چشمه‌ی کوثر می‌خواند
پایش را با درد بسته بودند
آی، چه بی‌صدا فریاد می‌زدیم
کوه‌ها چه بی‌صدا غبار می‌شدند
چراغ‌ها تار می‌شدند
دل‌های‌مان در آرزوی بوسه‌ای به گونه‌هاش
آی، چه بی‌قرار می‌شدند

دیدیم‌اش پرید و اوج گرفت
زخمی روشن در روحش بود و
طوقی بر گردن‌اش

  RSS